Parels in de pers

KONINGIN VAN DE VOEDSELBANK ZUIDOOST 2021

Theaterkrant “Bittere armoede zichtbaar gemaakt”
Lees hier het artikel

MUG Magazine Zomer 2021 “Zuidoost is een hartverwarmend stadsdeel” – Interview met Saskia Huybrechtse
Lees hier het artikel


VETARM 2019
 
Trouw “Dik? In theatervoorstelling ‘Vetarm’ mag het er zijn, eindelijk”
Lees hier het artikel
 
Het Parool “In ‘Vetarm’ is dik en arm niet los te zien”
Lees hier het artikel
 
De Correspondent “Kom speeddaten met dikke arme mensen”
Lees hier het artikel
 
Spijkers met Koppen , Radio NPO 2 ” Hoe is het om dik en arm te zijn? Daarover gaat de voorstelling Vetarm!”
Luister en kijk hier terug
 
Theaterkrant “De schaamte doorbroken met volkse gezelligheid”
Lees hier de recensie
 
Langs de Lijn, Radio NPO1 “VetArm: Theater over arme dikke mensen in Amsterdam-Noord “
Kijk en luister hier terug
 
Gemeente Amsterdam “VETARM is zijn gewicht in goud waard!”
Lees hier de weblog van stadsdeel Noord bestuur voorzitter Erna Berends
 
Trouw: Fotoreportage VETARM en artikel Het verdriet van Amsterdam Noord
Lees hier het artikel

De Koningin van de Voedselbank – 2018 + 2019
 
Artikel over de Koningin van de Voedselbank op amsterdam.nl
 
Theaterkrant ****4 sterren “Gesprekken tijdens het schillen van de aardappelen”
Lees hier de recensie
 

Trouw “Als de yuppen en de armen samen tafelen”
lees hier het artikel

VPRO Nooit Meer Slapen NPO Radio 1 “De reismicrofoon met Saskia Hubrechtse
luister hier terug

De Telegraaf “Proeven van de armoede. Een wereld van kunstgebitten en buikschuifboodschappen”


Het Parool “Aan tafel: Noorderlingen vertellen over armoede”
lees hier het artikel

Amsterdam FM interview met Saskia Huybrechtse
luister hier terug


SWAG – 2016

Het schaamteloze kiezen voor hun vrouwelijkheid is de grote kracht van de voorstelling – hun onvoorwaardelijke overgave aan de blik van anderen – de Theaterkrant****


Dames van de Beethovenstraat – 2014

“Een monument voor wachtende dames’ – de Theaterkrant

‘Van begin tot eind boeit dit muzikale stuk. Joodse vrouwenhumor wordt afgewisseld met schrijnende uitspraken’ – infonu.nl

‘De  chic uitgedoste actrices passen perfect bij het hoogpolige tapijt en de glamoureuze balzaal in het Hilton’ – de Volkskrant.

‘Larmoyant wordt het nergens, de dames spreken laconiek over het verleden en de episodes met herinneringen worden afgewisseld met geestige fragmenten’ – Haarlems Dagblad


De Niet-Meer-Zo-Piep-Show ism theater De Meervaart- 2009-2013

‘De show doet denken aan Wim T. Schippers (…) een ode aan de kracht, kwetsbaarheid, schoonheid en verbondenheid van ouderen
‘ – Het Parool

Gastoptredens zorgen voor topentertainment!’ – Haarlems Dagblad


De Dansgigant
i.s.m. de Paardenkathedraal – 2008

‘Binnen wacht een glimmende parketvloer op de eerste voetjes van de vloer. waar jong en oud zich waagt aan quick step en cha cha cha. Regisseur Paula Bangels mikt op een uitbundige vertoningdoor het overtrokken spel van de zes acteurs te mixen met een uitnodigend dansorkestje en een zwierend optreden van de ballroomkoppels. Frits Lambrechts heeft een gewiekste rol achter de toetsen. Herman Bolten gaat ruim over de top als hitsige schoonzoon.‘ – De Volkskrant

De Dansgigant is een typische Over het IJ-voorstelling. Er wordt gebruik gemaakt van de locatie en dat is al een feest op zich. Wat de voorstelling helemaal afmaakt, zijn de stijldansers die tijdens de nummers meedansen. Al met al een perfect uitgevoerd concept waarbij je je heel even echt op een Amsterdams jubileumfeest waant.‘ – 8Weekly


Leve Ik! ism festival Over het IJ en Karavaan – 2006

Leve Ik! werd genomineerd voor de BNG-prijs. Uit het jury rapport: ‘In een uitgesproken opzwepende, maar niettemin ontroerende adaptatie van Kasimir en Karoline, wordt een beeld geschetst van het rauwe leven aan de rand van de samenleving. Rondom een kickboksgala komen alle aspecten van volwassen worden indringend aan de orde en of je nu wilt of niet, je verlaat de zaal met een brok in je keel.’


Joke en haar Moeder – 2005

Het levert een integer en zelfs amusant soort vormingstoneel op, en die term is hier niet misprijzend bedoeld. Je krijgt een commentaarloos beeld van de schijnbewegingen die mensen maken zonder uitzicht in hun hoofd en in de samenleving. Dus worden er schema’s gemaakt en taakverdelingen, die al snel omslaan in onrealistische verwachtingen – geen garnalen maar een pan tomatensoep zonder ballen die droog kookt op het krakkemikkige fornuis.‘  – Vrij Nederland

Toch overtuigen Joke en haar moeder zeker. Niet in de laatste plaats door de vonkjes hoop die deze mensen ieder voor zich hoog houden, en weer zien uitdoven. De afspraak van Joke met ‘de kleine jongen’, voor wie ze haar laatste euro’s over heeft, wordt voor de zoveelste keer afgebeld. Stan knipt de plattegrond van de Turkenwoning indeling, waarin oma tevergeefs hoopt op een vast plekje voor haar scootermobiel. Tussen de rotzooi liggen de dramaatjes overal verspreid, als stof dat met geen middel is te verwijderen.‘ –  De Volkskrant


Als ik mijn ogen dicht doe ben ik in Honolulu – 2004

Het gebruik van naturel spel en alledaagse taal, met accenten en Engelse intermezzo’s, geven de toeschouwer het gevoel daadwerkelijk thuis te zijn in kerkasiel. Dit politiek-realistisch theater is zeldzaam in zijn soort en onthult de kloof tussen de harde papieren opstelling van ministers als Donner en Verdonk en de naïeve maar onontbeerlijke solidariteit van mensen met actiefolders in stoffen tasjes.‘ – De Volkskrant


Lieve Joke ism Frascati- 2002

Aangrijpende en ontwapenende situaties in de vrouwenvleugel. In de onderlinge omgang lijken nonchalance en genegenheid inwisselbaar. Het daadwerkelijke moment van afscheld is dan ook veelbetekenend. Van Henny en Vera krijgt Joke een innige omhelzing terwIjl er bij de anderen nog net een bijna onverschillig ‘dag’ af kan………….Maar dat zijn kleine vlekjes op een verder ontwapenende, aangrijpende en net niet te cabareteske theatervoorstelling.’ – Noordhollands Dagblad

‘Wij voelen hoe zoet wraak kan zijn op een man die haar ooit de vrouw der vrouwen noemde en haar vervolgens regelmatig alle hoeken van de kamer liet zien. Zo’n moment tilt de voorstelling uit boven al het gangbare dat de theaters bieden.’ – De Volkskrant